|
|
Met dank aan onze partners:
|
|
|
|
Archief
Paul bij Paus
Paul is een gewone jongen van 12 die met zijn ouders, zus en broertje in een grote stad woont. Hoewel, zo gewoon is hij misschien toch niet. Paul zou immers graag priester worden. “Wij zijn heel katholiek in ons gezin”, legt hij uit. “Ik voel mij ook zeer aangegrepen door een boek over Don Bosco. Vooral omdat, ondanks de slechte mensen die erin voorkomen, aan het einde het goede overwint. Ik voel mij ook aangetrokken tot gehandicapten, kleine kinderen en ouderen: mensen die er vanbuiten kwetsbaar uitzien maar die vanbinnen soms heel mooi en rijk zijn.”
Paul, die ook in een kathedraalkoor zingt, heeft een uitzonderlijke roeping. Maar hij weet ook dat hij wellicht nooit priester zal kunnen worden. Vorig jaar in mei stelde men een hersentumor vast. “Na twee operaties was er goed en slecht nieuws”, zegt zijn moeder. “Het goede was dat men erin geslaagd was de tumor helemaal weg te nemen. Het slechte was dat het gezwel niet goedaardig was, zoals eerst gedacht. Na een onderzoek bleek het zelfs om de allerkwaadaardigste soort te gaan. Tot nu toe is die soort nog altijd niet te genezen.”
Na het vreselijke nieuws in juli ’99 begon een zo mogelijk nog ergere lijdensweg voor Paul. “De heel intensieve bestralingstherapie van 32 sessies werd gecombineerd met een chemotherapie waarop Paul heel slecht reageerde”, aldus zijn moeder. “Hij kon geen hap binnenhouden en verloor vier kilo op drie dagen.”
“De helse buikpijnen waren het ergste”, zegt Paul, die zelfs op de afdeling intensieve verzorging belandde. “Op verzoek van Paul hebben wij toen beslist de chemotherapie stop te zetten”, zegt zijn moeder. “In het ziekenhuis reageerde men daar boos op. In zoverre dat men Paul vroeg of hij wel besefte dat hij zou doodgaan als zij zouden stoppen. Ik vond dat vrij schokkend voor een kind van 12. Vooral omdat men wist dat zelfs mét de chemo zijn overlevingskansen bijna nihil zouden zijn.” Sindsdien is het leven weer draaglijk voor Paul, al is hij heel snel vermoeid en heeft hij nu ook last van epileptische aanvallen. Toch volgt hij moedig voort de lessen van de Latijnse afdeling in het eerste middelbaar. Zijn moeder is overigens een en al lof voor het begrip van de schooldirectie. Die heeft voor thuisonderwijs gezorgd tijdens de herstelperiodes. Ondertussen lijkt Paul met een verbijsterende rust en nuchterheid zijn lot te hebben aanvaard. Zijn diep geloof sterkt hem enorm. “Ik vind het natuurlijk erg dat ik die ziekte heb”, zegt hij stil. “Als ik overleef, is dat een mirakel. Maar als dat niet kan, dan weet ik dat God mij geroepen heeft. Dat Hij mij nodig heeft.”
Paul heeft in zijn aanvaardingsproces heel wat steun gekregen van een aantal slotzusters die hij vaak opzoekt. Paul heeft ook altijd een paternoster op zak. “Hij wordt daarvoor soms uitgelachen op school maar hij stopt zijn overtuiging niet weg”, zegt zijn moeder.
Zegening
Op 12 april gaat Pauls grootste wens in vervulling. Dan zal hij samen met zijn ouders en wellicht ook zijn zus en broer, in een groepje van een tiental personen eventjes met de paus mogen spreken. Het is de VZW No Limits die dat voor elkaar heeft gekregen. “Ik zie er echt naar uit”, glimlacht Paul. “Ik hoop dat hij niet alleen mezelf maar ook mijn broer en zus zal zegenen. En ik wil hem enkele vragen stellen in het Frans. Zoals hoe je paus wordt. Want dat is eigenlijk mijn grootste droom: zelf paus worden.” Meer lezen
|
|
|
Wie zijn wij